Zbliżająca się
pełnia
Kule sprzed trzystu tysięcy lat nosiły odciski ludzkich rąk. Te noszą moje.
Kasia Białek
Socjolożka z Uniwersytetu Wrocławskiego, która wybrała glinę. Pracownia pod Warszawą — las sosnowy, wydma, dwa piece; blisko dwadzieścia lat przy kamionce wypalanej w 1220°C, własna masa, szkliwa kładzione jak farba. Ceramiki uczyła się od rzemieślników i artystów wrocławskiego Keramosu.
„Zostawiam miejsce… Znikam. Pozwalam, żeby działy się różne rzeczy. Piec zaczyna pracę. Czekam. Materia ma swoje życie.”
Wystawia w Galerii Miejskiej BWA w Bydgoszczy („Nów w Pełni / Poza przedmiotem”, 2026) · bohaterka tekstów Mariusza Szczygła („Krewna Kamienia”, Wysokie Obcasy Extra) i Anny Maruszeczko („Sens kruchości”, Post Scriptum) · członkini Nów. Nowe Rzemiosło.
Zbliżająca się pełnia
„Moja ceramika może nie przyciągnie wzroku, ale przyciągnie rękę. Jest do przeżywania i doświadczania struktury kamienia — tworzona z intencją ukojenia.”
- Pełnia I — mineralna, chropowata; księżyc po erozji unikat · zapytaj
- Pełnia II — pasmowa, z horyzontem zapisanym w szkliwie unikat · zapytaj
- Pełnia III — gładka, celadonowa, cicha unikat · zapytaj
Każda kula istnieje pojedynczo. Formy powstają tygodniami; wypał jest nieodwracalny — nie wszystkie przechodzą próbę ognia. Ulubione naczynia sygnowane na spodzie: miesiąc / rok / numer.
Rozwarcie — seria 26 obiektów (2023) ▾
„Opowiadam nim o połączeniu ziemi z momentem rodzenia. Inspiruje mnie kobieca macica… Rozwarcie to tyle co otwieranie się, wyłanianie się nowego.”
Kamionkowe wazony; kolekcja datowana 8 marca 2023. Obiekt z serii („Rozwarcie 12 cm”) sprzedany na aukcji Pragalerii, 2023. Dostępność — przez zapytanie.
Naczynia codzienne żyją osobno — w salonach NAP. Tu mieszkają obiekty.
Zapis pamięci
Wystawy ▾
- NÓW W PEŁNI / Poza przedmiotem — Galeria Miejska BWA, Bydgoszcz IV–VI 2026
35 twórców nowego rzemiosła; kuratorka Monika Osinkowska. Z tekstu kuratorskiego: „prace bliższe obiektom sztuki niż przedmiotom użytkowym… zapis myślenia i działania.” · film galerii ↗
- Samorost — Thymka Studio, Warszawa 21–22 III 2026
Sensoryczne doświadczenie na równonoc wiosenną, „gdy światło zwycięża ciemność”.
- Wnikam — z Agą Tymińską (Thymka), wystawa immersyjna 6 XII 2025
„Oczy zamknięte, słuchamy słuchowiska, przez chaszcze dotykamy dziwnych naczyń, jemy kamienie, a wszędzie unosi się kwiatowo-korzenny zapach.” Fot. Magdalena Czapla Matuszewska (Runo Workshop).
- Anioły Rzemiosła — laureatka-finalistka, Pałac na Wyspie, Łazienki XI 2023
„Praca na pograniczu rzemiosła i sztuki to raczej kurz, pot i łzy niż bal.”
- Współczesna ceramika artystyczna — aukcja, Pragaleria 2023
Słowa — teksty artystki ▾
Kamień 2024
„Kamień mnie zachwyca, więc przerabiam glinę na jasne piaskowce, zielone malachity i agaty. Małe kamyki noszę po kieszeniach, żeby być bliżej. Przywołuję często letnie wspomnienie z greckiej wyspy, gdy leżę bezpieczna na ciepłym kamiennym brzuchu Ziemi.”
O kulach i symbolach 2026
„To były kule sprzed 300 000 lat. Są na nich odciski ludzkich rąk i podejrzenie, że były to przedmioty rytualne. Czego mogły być symbolem? Podejrzewam księżyc — jego obserwacja od zawsze była związana z cyklem życia na ziemi. Symbole są nam ciągle potrzebne do porządkowania chaosu i szukania sensu. Dla mnie to kojąca informacja, że odkąd istniejemy, to się nie zmienia.”
O rodzeniu — z katalogu „Rozwarcia” 2023
„Opowiadam nim o połączeniu ziemi z momentem rodzenia. Inspiruje mnie kobieca macica… Rozwarcie to tyle co otwieranie się, wyłanianie się nowego.”
O kruchości — pył i proch 2025
„Suche kwiaty są tak delikatne, w chwilę zamienią się w pył. To jest pył i proch. Jak wazon, który powstał z ziemi. To jest bliskie pokrewieństwo. Jak to widzę, czuję, płaczę. Moje łzy mieszają się z pyłem z suszu — dodaję je do gliny.”
O przerabianiu siebie na glinę 2023
„Najwyraźniej zaspokajam swoją głęboką potrzebę, żeby cały czas przerabiać siebie na glinę.” — z rozmowy z Anną Maruszeczko („Sens kruchości”, Post Scriptum)
Piszę na moich naczyniach to, co przychodzi do mnie w formie słów. A pod słowami są przestrzenie: bezkres, bezmiar, spokój, czułość, miłość, żar i płacz. Kasia Białek
Zapytania
W sprawie akwizycji obiektów i wizyt w pracowni — obiekty z serii dostępne są wyłącznie przez zapytanie.
Zapytaj info@kasiabialek.plPL / EN · materiały dla prasy: na życzenie
Księga Zachwytów
Kasia nazywa to swoją osobistą Księgą Zachwytów — „zapisuję pamiętnik codziennych zachwytów w ceramice.” Obok muzealnej ciszy kul żyje druga ona: z ogrodu, z pór roku, ze światła w oknie pracowni.
„Maj to dla mnie święty miesiąc. Urodziłam się w maju i co roku przeżywam to jeszcze raz. Wzrusza mnie mokry od deszczu bez i konwalie. Spod ziemistych kolorów nawet na mojej ceramice wykiełkował jasnozielony.”
„Czerwiec jest u mnie zielony i różowy, kolory przelewają mi się przez palce. Zaczynam dzień od wąchania kwiatków — i to jest dobry początek. Wczoraj pierwszy raz zakwitł mój trzynastoletni jaśmin.”
„Letnie tęsknoty opisuję w ceramice. Ciepłe powietrze na skórze, psy opalające się, podróże w czasie do ogrodu Babci dzięki zapachowi floksów. Moje lato, miesiąc miodowy z córką, która teraz jest na innym kontynencie. Czas wypełniony życiem.”
Fotografie pracowni: Sławek Bujnowski.